این همه تخریب و دعوا چرا ؟
این همه تخریب و دعوا چرا ؟
مرتضی زبردست
فوتبال ما برای رسیدن به روزهای اوج نیاز به همت همگانی داشته و همه از مدیران باشگاه ها، کادر فنی تیم ها، بازیکنان، مسوولان فدراسیون، داوران، ناظران و تماشاگران لازم است از تخریب، دشمنی و نفرت افکنی اجتناب کنند.
کسب پیروزی در مسابقه هدف اول تمامی ارکان یک تیم است اما اگر به هر دلیل این مهم محقق نشد دنیا به آخر نرسیده و نباید واقعیت ها را نادیده گرفت.
متأسفانه طی سال های اخیر عده ای بدون کم ترین دانش حقوقی دیگران را قضاوت و بعضا پا را فراتر گذاشته و تهدید به بیان ناگفته ها می کنند بدون توجه به این که نبش قبر کردن گذشته ها دردی از دردهای فوتبال ما را درمان نخواهد کرد.
اگر باور داشته باشیم همه ما اعم از غنی و فقیر، صغیر و کبیر امکان الخطا هستیم راحت تر با یکدیگر کنار می آییم، ما که معصوم نیستیم همه خبط و خطا داشته و داریم یکی بیش تر، یکی کم تر، یکی پیدا، یکی پنهان، بنابراین تاختن به یکدیگر راه ثواب نیست.
با این توضیح نه چندان کوتاه شمه ای از گذشته تحصیلی و فوتبالی محمد مایلی کهن نشان می دهد که او گاهی اوقات ناحق قضاوت می شود.
مایلی کهن قبل ار انقلاب موفق به اخذ مدرک لیسانس تربیت بدنی شده، اغلب هم دوره های او در مدرسه عالی ورزش هم بر چارچوب های رفتاری و اخلاقی او صحه می گذارند.
بعد از انقلاب نیز در تیم های مختلف خصوصآ پرسپولیس کارنامه روشنی دارد، در دفتر امور مشترک فدراسیون ها، امتحان پس داده است، مربی پرسپولیس، مربی تیم ملی، سرمربی تیم ملی فوتبال، سرمربی تیم ملی فوتسال بوده، جوان های متعددی را به فوتبال کشود معرفی کرده، سال ۱۹۹۶ در رقابت های فوتبال جام ملت های آسیا تنها سرمربی تیم ملی فوتبال بوده که تیم کره جنوبی را با ۶ گل شکست داده و جام اخلاق این مسابقه ها را دریافت کرده است.
آیا بهتر نیست وقتی می خواهیم او را نقد کنیم نگاه مختصری هم به کارنامه او داشته باشیم ؟
