🔹این، فیلم ناراحت‌کننده گریه‌های یک قهرمان است؛ حسین رسولی بیست‌وچهار ساله که در همین بازی‌های آسیایی اخیر هانگژو مدال طلا گرفت.

🔹از قرار معلوم چندین ماه است او را ناچار کرده‌اند بدون مربی و ماساژور و این چیزها تمرین کند. بعد هم که زبان به گلایه گشوده، در فدراسیون ریخته‌اند سرش و بازجویی‌اش کرده‌اند. آخرش هم قهرمان این کشور را به قصد تبیه و تحقیر به محل تمرین راه نداده‌اند؛ دم‌تان گرم انتقادپذیرها، جنتلمن‌ها!

🔹حالا رییس فدراسیون دو و میدانی کیست؟ احسان حدادی؛ کسی که تا یادمان می‌آید خارج از کشور با مربی اختصاصی مشغول تمرین بود و چپ و راست دریافتی‌های چندده هزار دلاری از فدراسیون داشت. او البته یک نشان نقره در المپیک لندن دارد، اما خیلی جاها هم نتایجش ناامیدکننده بوده؛ از جمله در المپیک توکیو که بین بیست‌وشش شرکت‌کننده آخر شد.

🔹 نکته کلیدی این است که حدادی همواره با مقامات دولتی حشر و نشر خوبی داشته و به عنوان یک نورچشمی، مورد حمایت‌شان بوده. در تمام این سال‌ها، مطبوعات گزارش‌های زیادی از مخارج هنگفتی که برای او شده بود منتشر می‌کردند، طوری که خودش یک بار با افتخار گفت: «بله، من آدم پرهزینه‌ای بوده و هستم.»

🔹 حالا هم که استاد رییس فدراسیون شده و برخوردش با یک ورزشکار مستعد به این شکل است. بعد هم اگر این جوان کار را رها کند و زیر پرچم یک کشور دیگر برود که حداقل به شأن انسانی‌اش احترام بگذارند، چهار تا مثلا کارشناس متصل بی‌مایه پیدا خواهند شد که در تلویزیون به او انگ وطن‌فروشی بزنند و لیچار بارش کنند. عجب، واقعا عجب…/ورزش مدیا

دیدگاهتان را بنویسید