حرف حق، با معرفت ادا شد

مرتضی زبردست

زنده آزاری و مُرده پرستی در زندگی بعضی از مردم ما عادی و تکراری شده و قرار هم نیست متوقف شود.
اکثرأ قبول داریم افراد در هر جایگاه اجتماعی بدون خبط و خطا یا کاملأ مبرّا از اشتباه نیستند ولی با این وصف در کمال تأسف هرچند ظاهری ، اغلب هوای به خاک سپرده شده ها را بیش تر داریم.
طرف تا زنده است با عیب یاب های فرضی و غیبی در پی تخریب او هستیم ولی به مجرد این که در خاک آرمید با اوصافی چون شادروان، جنّت مکان، خُلد آشیان از او یاد کرده دقیقا عکس مطالب دوره حیات را به او نسبت می دهیم.
خوش بختانه در جامعه ورزشی ما هستند افرادی که همواره در حیات و ممات هوای رفقای خود را داشته و دارند، یکی از این نمونه ها حاج احمد دباغ، کشتی نویس قدیمی مطبوعات کشورمان است که چند روز پیش یادی از مرحوم منوچهر لطیف کرده و از او به نیکی نام برده بود.
بد نیست اشاره شود شوخی با دوستان و همکاران در زمان حیات نه تنها بد و زننده نیست بلکه باعث شادی لحظه ای و رفع خستگی نیز می شود مثل زمانی که عطاء الله بهمنش، گزارشگر، مفسر و تاریخ شناس چند رشته ورزشی کشورمان راجع به همکار خود گفت: بنده نمی دانم چه تناسبی بین چهره و نام خانوادگی منوچهر لطیف وجود دارد ؟
این طنز چه آن زمان و چه در طول تاریخ نوشتاری ورزش ما هرگز زشت و زننده نیست، شاید جناب دباغ هم خاطرات بسیاری از زنده نام لطیف داشته باشد اما حق مطلب در باره پیشکسوت خود را با معرفت ادا کرده است.