پیشنهاد یک روزنامهنگار به اصلاحطلبان؛ «خیابان» و «صندوق رای» را مکمل یکدیگر بدانید؛ اگر نمیتوانید تفاهم کنید، انشعاب کنید
✍️سینا رحیمپور سردبیر شبکه شرق در یادداشتی که در روزنامه شرق نوشته با صورت بندی سیاست ایران به سه دسته «مطلوبین، مغضوبین و مطرودین» وضعیت هر کدام از گروههای سیاسی را بررسی کرده است.
او درباره اختلافات اصلاحطلبان بر سر مسیر آینده نوشت:
🔹در بین طیف اصلاحطلبِ طردشده، دو گروه حامیان «خیابان» عنوان راهی برای حل بنبستهای سیاسی و گروه ادامهدهندگان مسیر «صندوق رأی» برای حل بحران سیاسی در کشور با هم اختلاف نظر دارند. شاید مهمترین سؤال در بین کسانی که هنوز به مسیر اصلاحطلبی اعتقاد داشته باشند، این است که راه سیاستورزی در آینده چیست؟ کدام مسیر به آنها برای خروج از طردشدگی سیاسی کمک میکند؟
🔹واقعیت این است که این سؤال پاسخ سرراستی ندارد و به تحولات آینده سیاست ایران بستگی زیادی پیدا میکند. باید پذیرفت دیپلماسی و میدان در فضای سیاسی ایران میتواند دو بال مکمل هم باشد و پذیرش این موضوع که خیابان و صندوق رأی میتواند مکمل هم باشد، بخش مهمی از منازعات داخلی اصلاحطلبان در درون مجموعههای تصمیمگیر را روشن میکند.
🔹 اصلاحطلبان بهعنوان گروهی که هنوز امکان نزدیکشدن به مردم بهعنوان وزنه تعادلی در رابطه دولت-ملت را دارند، با چالشی سخت در رسیدن به تصمیمی واحد در نوع سیاستورزی روبهرو هستند. پذیرش شروط سیاست بازگشت به مردم از یک سو و چانهزنی برای امکان سیاستورزی از طریق مسیرهای دموکراتیک، از پذیرش اصل همراهی میدان و دیپلماسی میگذرد.
🔹اصلاحطلبان باید بپذیرند که اگر نتوانند به تصمیمی میانه دست پیدا کنند، راهی جز انشعاب و پیداکردن همپیمانان جدید در هریک از دو طیف خود ندارند؛ با این امید که شاید در آینده بتوانند مجددا در نقطهای از تاریخ هممسیر شوند. حرکت جبههای زمانی میتواند مفید باشد که امکان مفاهمه در میان نظرهای موجود وجود داشته باشد. حکایت اصلاحطلبان در سیاست امروز، همان حکایت خط سوم شمس است که نه خود میتوانند خطشان را بخوانند و نه دیگری و ادامه مسیر را نه خود میدانند و نه غیر.
