من و خاطرات سخت بیمارستان! / روایتهای تکاندهنده رزیدنتها از رفتارهای عجیب اساتید و سال بالاییها
🔹ما هم آدمیم خانم دکتر، ما هم احساس داریم، ما هم یکجایی واقعا کم میآوریم از این همه بیاحترامی…» این بخشی از حرفهای یکی از رزیدنتهای دانشگاه شهید بهشتی است که در بیمارستان شهدای تجریش کار میکند و آموزش میبیند. وقتی شکایتهایش تمام میشود صدای یکی از اساتید را میشنویم که میگوید: «خانم دکتر، رزیدنتی سخته اگر شما احساس میکنید اشتباه کردید انصراف بدید
🔹روایت دیگری میگوید: «هیچ وقت یادم نمیره دکتر….. که رزیدنت سال بالایی بود کاری میکرد که ما توی هر شیفت ۲۰ ساعت مینشستیم وسط استیشن، حتی اگر هیچ مریضی هم نبود و اگر مریضی هم میآمد به تو مربوط نمیشد باز باید همانطور سیخ مینشستی وسط استیشن حتی اگر با فاصله زمانی کوتاه دستشویی میرفتی هزاربار تهدید میشدی. حتی جرات نداشتیم بپرسیم چرا باید اینطور باشه؟»
🔹وقتی دلیل وضعیت عجیب سلسهمراتبی در دانشگاههای علوم پزشکی را پرس و جو می کنیم، گفته می شود که سیستم آموزشی ایران الگو گرفته از سیستم آمریکا است. در این سیستم اهمیت بسیار زیادی به دیسیپلین داده می شود. در جلسه مورنینگ یا همان گزارش صبحگاهی که شباهت خیلی زیادی به صبحگاه پادگان دارد، همه بر اساس جایگاهشان قرار میگیرند و حرف میزنند. همه باید با لباس مرتب و ظاهر تمیز و آراسته باشند حتی اگر شب قبل ۱۰ دقیقه هم ننشستهاند./ هفت صبح
